Storm in Juni

Na jarenlang ongelezen in mijn boekenkast te hebben gestaan, las ik eindelijk de roman Storm in Juni van Irène Némirovsky.  Ik heb al veel boeken gelezen die zich in de Tweede Wereldoorlog afspelen, dagboeken maar ook romans. Dit was echter mijn eerste roman die ook daadwerkelijk tijdens de oorlog geschreven is. De schrijfster schreef een verhaal over een oorlog waarvan ze niet wist hoe die zou eindigen. Schrijver en lezer hebben wat dat betreft een wat vreemde verhouding in deze roman. In tegenstelling tot de meeste boeken weet de lezer hoe het verhaal zal aflopen en blijft de schrijver in het ongewisse.

Storm in Juni

Storm in juni bestaat uit twee delen. Eigenlijk was het de bedoeling dat de roman uit vijf delen zou bestaan, maar de Joodse Némirovsky stierf in Auschwitz voordat ze het boek kon afmaken. In het eerste deel van de roman beschrijft ze de uittocht in juni 1940, toen stromen vluchtelingen Parijs verlieten onder invloed van de dreigende invasie van Duitse troepen.

In een mozaïek van beschrijvingen zet  Nemirovsky een grote cast van personages neer uit alle lagen van de Franse bevolking. Haar scherpe pen is genadeloos als ze de realiteit van die periode beschrijft. Je krijgt geen zoetig verhaal voorgeschoteld over de wilskracht of de onverzettelijkheid van de Fransen. Némirovsky schetst een grauw beeld van een bevolking die zijn of haar hachje probeert te redden. De Fransen in haar roman zijn laf, accepteren hun nederlaag en denken alleen aan zichzelf.

storm in juni

In het tweede deel van de roman volgen we het reilen en zeilen van een Frans dorp in bezettingstijd. Verschillende personages die we in het eerste deel van de roman tegenkomen, maken ook hier hun opwachting. In essentie gaat Dolce (het tweede deel van de roman) over de ingehouden liefde van een integere Française voor een Duitse, ingekwartierde officier. Een liefde die gedoemd is om te mislukken.

Naast de rauwe eerlijkheid van de roman, zijn de beschrijvingen van Némirovsky een lust voor het oog. De ene vergelijking is nog mooier dan de ander. Ze vervalt nooit in clichés maar weet de omgeving en de mensen die daarin bewegen prachtig neer te zetten. Als lezer waan je jezelf soms in een film. Zo beeldend zijn haar beschrijvingen.

De roman heeft geen klassieke plot maar hierdoor lijkt het verhaal zelfs nog meer uit het leven gegrepen. Van de verliefdheden tussen soldaten en plattelandsmeisjes, tot het verdriet om de jonge mannen die niet meer terugkomen, alle worden ze even meeslepend geportretteerd.

Wat zonde, dat Némirovsky dit meesterwerk niet heeft kunnen afmaken.

xx HesterAnne

 

Speak Your Mind

*

http://hesteranne.nl/wp-content/uploads/2015/12/rifle-women.jpg