Over leren, Couperus en Joan Didion

Je moet je leven lang blijven leren.. Hoe belangrijk dat is wil ik wel eens vergeten. Ik zit immers niet meer op school. Maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Leren kun je altijd en overal.  Uiteindelijk maakt het je wereld groter dan die ogenschijnlijk is. En dat kan af en toe heel fijn zijn. Daar werd ik de afgelopen weken weer aan herinnerd.

nieuwe dingen leren

Zij leerde er vlug, er fris in zien en tot zich nemen, dat wat haarzelf als ontwikkelen kon, en uit vele van die boeken, weerlichtten op schel, zo geheel nieuwe relevaties van nooit nog ingeziene waarheden, dat zij dikwijls, moe, verblind, verbaasd zich afvroeg: is er dan zoveel…. wordt er dan zoveel gedacht… zoveel gedroomd… zoveel verlangd, gedweept misschien… Maar zien dan zo vele mensen, die schrijven deze boeken – zo ver, zo wijd om zich heen… Is er dan dat alles…. en is het alles te omvatten…. voor mij… voor mijn verstand…

Ja ik lees nog steeds De boeken der kleine zielen van Couperus. Ik ben inmiddels in het vierde en laatste deel beland. Bovenstaand citaat gaat over de ontwikkeling van Constance, de hoofdpersoon, die voor het eerst in haar leven aan het leren en lezen is. Ze ontdekt dat de wereld veel groter is dan ze altijd gedacht heeft. De vertrouwde kring van vrienden en familie lijkt nu zo klein. De wereld is oneindig groot en haar eigen leven en problemen lijken minder belangrijk dan daarvoor. Er is immers nog zoveel meer.

Dat is precies de reden waarom ik lees. Waarom ik leer. Zo’n ervaring heb ik niet bij elk boek dat ik lees, maar wel bij de essaybundel Sentimental journeys van Joan Didion. Een boek met twaalf essays die allemaal in of rondom New York of L.A. afspelen in de late jaren tachtig van de vorige eeuw. Het gaat over Amerikaanse politiek, de filmwereld in Los Angeles en het leven als journalist. Onderwerpen waar ik dacht wel wat van af te weten, maar blijkbaar niet genoeg.

Bovenal ben ik onder de indruk van de schrijfstijl van Didion. Ze is tegelijkertijd persoonlijk en afstandelijk. Haar taal is beschrijvend, maar nooit overdreven eerder een tikkeltje humoristisch. Heel knap. En ja ik moet af en toe mijn best doen om haar essays te lezen. Haar Engels is niet makkelijk en de meeste van haar artikelen gaan over personen en gebeurtenissen die ik niet ken, maar ik vind het niet erg om wat meer moeite te doen. Didion laat me nieuwe dingen zien over een samenleving die ik dacht te kennen.

xx Hester Anne

Speak Your Mind

*

http://hesteranne.nl/wp-content/uploads/2015/12/rifle-women.jpg