Mijn been breken

Ik heb al een aantal keer eerder geprobeerd om dit artikel te schrijven, maar ik was er nog niet klaar voor. Blijkbaar ben ik dat nu wel. 

DSC_1613

In 2o14 las ik Het boek van Bod Pa van Anton Quintana. In de roman heeft de hoofdpersoon zijn been gebroken, en dat wil maar niet genezen. Talloze dokters proberen hem te helpen, maar niets lijkt te werken. Elke keer breekt hij zijn been opnieuw. Uiteindelijk is de angst van Perregrin (de hoofdpersoon) om zijn been te breken zo groot dat hij ophoudt met het been echt te gebruiken. Hij holt en springt niet meer, en doet niet meer met de andere jongens mee. Hij laat zich door zijn angsten leiden, en zijn leven glipt door zijn vingers weg.

Ik zou willen dat ik Perregrin niet begreep, maar helaas (en waarschijnlijk ben ik niet de enige) zie ik veel van mezelf terug in dit personage. Eigenlijk ben ik mijn hele leven al bang. Bang om mensen te verliezen, bang om mezelf te zijn, om mijn mond open te doen, om te falen, mijn dromen achterna te gaan oftewel om mijn been te breken. Ik doe alles om mezelf te beschermen… ik wil niet in gênante of moeilijke situaties terecht komen, vooral niet de aandacht op mezelf vestigen en koste wat het kost beschermen wat me dierbaar is in mijn leven. Zelfs als dat betekent dat ik een stukje van mezelf weg moet geven.

Als gevolg zijn veel van mijn beslissingen gebaseerd op angst. Ik doe niet wat ik zou willen maar wat het veiligst is en als ik toch een keer een risico neem, dan is dat een veilig risico. Het lijkt misschien alsof ik niet bang ben, maar dat ben ik wel. Altijd ben ik met een dun draadje verbonden aan datgene wat verkeerd zou kunnen gaan. Het slechtste scenario is altijd het eerste scenario. Doemdenken noemen ze dat ook wel. En inderdaad angst kan verlammend werken want het zorgt ervoor dat je stopt met leven. 

En dat deed ik.

De angst om afgewezen te worden, om te falen, om niet aardig, slim of mooi gevonden te worden nam mijn leven over. Ook al wist ik dat goed te verbergen, ook voor mijzelf. Maar langzamerhand raakte ik de controle kwijt. Mijn leven ging een andere richting uit dan ik verwacht had en een gevoel van machteloosheid overviel me.

Was ik voorheen iemand met grootse plannen en dromen. Opeens had ik er geen meer en zwom ik doelloos rond in een steeds groter wordende oceaan. Ik werd lethargisch en liet me meedrijven met alle golven en stormen die ik tegenkwam. Ik liet me overweldigen en meevoeren. Ik hield op met het maken van plannen, van afspraken en van dromen. Ik hield op met leven. Ik wilde mezelf alleen nog maar beschermen. Ik wilde de garantie hebben dat ik mijn been nooit meer zou breken.

Maar die garantie krijg je natuurlijk nooit.

Dat ben ik me ook gaan realiseren. Beetje bij beetje en hoewel ik geen invloed heb op het leven zelf.. heb ik wel invloed op hoe ik reageer op situaties en gebeurtenissen. Ik hoef de handdoek niet in de ring te gooien. En nog belangrijker: dat wil ik niet.

Ik wil nieuwe dingen leren, mensen ontmoeten, fouten maken, weer opkrabbelen en mezelf beter leren kennen. Ik wil de persoon zijn die ik kan zijn. 

2015 wordt voor mij het jaar waarin ik weer begin met leven. Echt leven. Zonder of met angst. Zonder of met gebroken been. Hoe eng ik dat misschien ook mag vinden.  

Ik heb in ieder geval weer plannen voor tien. Op mijn blog zal ik hier regelmatig over schrijven. Om jullie op de hoogte te houden en mezelf eraan te herinneren waarmee ik bezig ben. Ik wil niet langer doelloos ronddobberen op een oceaan, geen idee waar ik vandaan kom of waar ik naar toe wil. Ik houd jullie op de hoogte!

Hebben jullie nog goede voornemens voor 2015? xx HesterAnne

Comments

  1. Wauw, mooi geschreven en wat dapper! Ga ervoor (:

  2. Heel mooi beschreven. Ik hoop dat 2015 het jaar vormt waarin angst slechts minimaal deel uitmaakt in je leven. Volgens mij is een beetje angst hebben ergens wel gezond, vermits je daardoor geen ondoordachte zaken doet. Ik hoop alleen dat het niet langer je dagelijkse leven zal overheersen.

  3. Wat goed dat je dit met ons wilt delen. Ik snap wel hoe je, je voelt. De druk van de sociale maatschappij is echt hoog. Als je er zogenoemd niet meer bij hoort, wordt je aan de kant gezet.

    Ik bedoel niemand is ‘normaal’ en wat is normaal eigenlijk?

    Ik wens je veel geluk in 2015 en mogen al je dromen uitkomen, want je bent het waard meis!

    Liefs

  4. Wat heb je dit mooi geschreven! Ik hoop dat je snel iets vindt waardoor je van die dobberende oceaan af kan

Speak Your Mind

*

http://hesteranne.nl/wp-content/uploads/2015/12/rifle-women.jpg