Ik weet het niet

Heel vaak krijg ik de vraag wat voor werk ik graag zou willen doen. Nu zijn er misschien mensen die dat precies weten en/of altijd geweten hebben, maar bij mij is dat niet het geval. Het is een eerder een groot zwart gat.  Ik heb werkelijk geen flauw idee. Ik weet het niet.  Als kind was het iets waar ik me totaal niets bij voor kon stellen. Een baan. Ik kan me überhaupt niet herinneren dat ik er ooit over nadacht. Het beeld van mezelf als volwassene was me vreemd. Ik wist heus wel dat kinderen uiteindelijk zouden opgroeien tot volwassenen, maar ik had niet werkelijk het idee dat mij dat zou overkomen. Voor mijn gevoel waren er twee soorten mensen in de wereld: kinderen en volwassenen. Ik behoorde tot de eerste groep en mijn kindertijd zou eeuwig duren. Hoe gek dat ook mag klinken. Het idee dat ik ooit, net als mijn ouders, een serieuze baan zou moeten hebben was niet iets waar ik me zorgen over maakte laat staan een voorstelling bij had. Ik ging totaal op in het leven van alledag. De toekomst leek ver weg.

ik weet het niet

Toen ik naar de middelbare school ging, werd het belangrijker om te weten wat je later wilde worden. Vooral omdat je een profiel moest kiezen. Nu was dat voor mij geen lastige keuze omdat ik dramatisch slecht in wiskunde, natuurkunde en scheikunde was. De alfa profielen bleven als vanzelf over en eigenlijk was het profiel Cultuur & Maatschappij mijn enige optie omdat mijn wiskunde zo slecht was. Ik hoefde dus niet bewust na te denken over welke richting ik wou uitgaan. Er was maar één richting. Iets wat ik indertijd heel jammer vond want ik was helemaal gek van vissen, kikkers, walvissen en dolfijnen. Ik zag mezelf wel als marinebioloog aan het werk gaan. Een carrière die door mijn slechte wiskunde niet voor me was weggelegd. Al vond ik het vak biologie op school weinig interessant. Daarna dacht ik er niet veel meer over na. Ik herinner me dat mijn oude meester ooit naar mijn toekomstplannen vroeg. Ik zei dat ik wel tolk zou willen worden. Ik hoor het mezelf nog zeggen. Tolk. Ik zei het en dacht tegelijkertijd.. WAT?! Waarom zeg ik dat nou? Ik had voor dat gesprek nog nooit overwogen om tolk te worden en deed dat nu nog steeds niet, maar de woorden kwamen als vanzelf uit mijn mond gerold. Het was alsof ik even iemand anders was. Iemand die wel wist wat die wou en hoe mijn ‘later’ er uit zou zien, maar in werkelijkheid had ik geen flauw idee. Nog steeds heb ik er spijt van dat ik dat niet gewoon gezegd heb.

Uiteindelijk ben ik na mijn middelbare school geschiedenis gaan studeren. Ik vond het leuk en was er goed in. Dus waarom niet? Stom natuurlijk want al snel bleek dat ik me niet op mijn plaats voelde. Na een jaar stopte ik ermee. Ik nam een tussenjaar om over een volgende studie na te denken. Uiteindelijk koos ik voor Kunsten, Cultuur en Media aan de RUG. Ik was niet overtuigd dat dit de juiste keuze was, maar ik moest iets kiezen. En ik koos goed want ik vond mijn studie leuk en interessant. Al denk ik achteraf dat ik het van mezelf ook leuk moest vinden. Naarmate de jaren vorderden richtte ik me meer en meer op literatuur en uiteindelijk ben ik afgestudeerd als literatuurwetenschapper. Tijdens mijn studie bleven mijn toekomstplannen vaag. Ik had, net als in mijn kindertijd, het gevoel alsof alles voor altijd hetzelfde zou blijven. En een baan? Ach dat kwam ooit nog wel.

Maar ooit brak aan. Ik was afgestudeerd. En nu? Paniek sloeg toe want ik had nog steeds geen idee. Ik wist niet eens waar ik goed in was.Wat mijn mogelijkheden waren. We zijn nu bijna drie jaar verder en ik heb nog steeds geen idee. Het enige wat ik wel weet is wat ik niet wil en waar ik niet goed in ben maar dat zijn geen dingen die je in een sollicitatiebrief zet of in een gesprek naar voren brengt. Als mensen aan me vragen naar wat voor werk ik op zoek ben, breekt het zweet me uit want waarnaar ben ik op zoek? Ik geef altijd een beetje een algemeen antwoord dus zoiets als redactiewerk of een communicatiefunctie. Meer weet ik niet uit te kramen want ik weet het zelf ook niet. Vrienden zeggen wel eens tegen me dat ik er teveel over nadenk en dat ik gewoon iets moet proberen. Het punt is: dat wil ik ook wel maar ik word nergens aangenomen. Heel frustrerend want hoe moet je verder als niemand je een kans geeft.

De toekomst is nog net zo ver weg als altijd. Nog steeds heb ik geen idee en ik weet niet of dat ooit zal komen. Ik weet niet waarnaar ik zoek ben en helemaal niet of ik het ooit ga vinden. Ik houd jullie op de hoogte.

 Herkennen jullie dit gevoel of ben ik de enige?

Comments

  1. Ik heb hele andere studierichtingen gedaan (al was C&M wel mijn tweede profielkeus, N&T was mijn eerste en daar kon je “alles” mee studeren behalve biologiegerelateerde dingen en economie, maar dat wilde ik toch niet).
    Maar over solliciteren: Ik hoorde dat mannen gewoon op dingen solliciteren waar ze NIET aan ALLE eisen voldoen, en vrouwen alleen op dingen waarbij ze WEL aan alle eisen voldoen. Dus ik ben ook maar gaan solliciteren op dingen waarbij ik aan de meeste eisen voldoe (of zelfs maar 1 of 2 maar waarvan ik denk dat ik de andere wel kan leren) en het werkt wel, ik word wel uitgenodigd voor gesprekken… En het zijn allemaal heel uiteenlopende functies, want ja, welk werk ik leuk ga vinden weet ik ook nog niet (al zijn er natuurlijk wel een paar dingen die ik graag zie in mijn baan).

    • hesteranne says:

      Dankjewel voor het advies! Het klopt wel. Ik kijk ook heel sterk naar de eisen van een vacature. Ik zal eens wat ruimer kijken 😀

      • Dat doe ik zelf tegenwoordig ook steeds meer; solliciteren op functies waarbij je niet aan alle eisen voldoet. In mijn meest recente sollicitatiebrief heb ik eerlijk gezegd dat ik geen ervaring had met het programma waar ik mee zou moeten werken en waarvan in de vacature stond dat het een pré is, maar heb ook aangegeven dat ik snel leer en het waarschijnlijk snel onder de knie zou hebben. Ik noemde om het te ondersteunen een voorbeeld van een bedrijf waar ik via een uitzendbureau heb gewerkt waar ik ook heb gewerkt met software programma’s die ik voordat ik er werkte niet kende. Maar ik werd toch gebeld en uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek deze vrijdag. Je hoeft dus inderdaad niet aan alle eisen te voldoen om te kunnen solliciteren op een vacature. *please duim voor me dat ze mij vrijdag aannemen* hihi.

        • hesteranne says:

          Ga ik zeker doen! Laat even weten hoe het gegaan is. Ik ben benieuwd!

          • Sollicitatie was goed gegaan, maar er was helaas geen klik waardoor ze uiteindelijk voor iemand anders zijn gegaan :(

          • hesteranne says:

            Wat jammer. De volgende keer gaat het gewoon lukken 😀

  2. Hé Hester, ik ken je eigenlijk helemaal niet (ik volg je blog ook nog maar kort), maar dit is zooo herkenbaar. Inmiddels is het voor mij een heel klein beetje duidelijker aan het worden, maar een half jaar geleden (en een jaar geleden, en anderhalf jaar geleden) had ik precies hetzelfde kunnen schrijven. Meestal zit ik er zelf niet eens zo heel erg mee en over het algemeen ben ik best optimistisch over mijn toekomst, maar ik vind het vooral lastig hoe anderen erop reageren. Ik merk dat er best wel een taboe op rust en dat veel mensen zich het niet goed kunnen voorstellen. Dus ik vind het superdapper dat je deze post hebt gepubliceerd (: Oke ik weet eigenlijk niet wat ik verder wilde typen, maar weet in ieder geval dat je niet de enige bent. (: En mocht je zin hebben om hier een middagje over door te zwammen onder het genot van een kop koffie in Groningen ofzo, mail me dan even :)

    • hesteranne says:

      Dankjewel Nina! Ik ga je zeker een mailtje sturen 😀

  3. Ik heb geschiedenis gestudeerd en pluk momenteel bonen en aardbeien in een kas (komende 6/7 weken) omdat ik toch op een of andere manier rond moet zien te komen. Dat is natuurlijk niet wat ik wil, maar wat ik wel wil? Ik weet het ook niet precies! Ik solliciteer daarom ook op van alles en nog wat en dan zie ik vanzelf wel of het iets wordt. Ik word echter ook niet aangenomen tot nu toe :’)

    • hesteranne says:

      Goed van je dat je toch aan het werk blijft! Hopelijk wordt het wat met één van de sollicitaties. Veel succes!

  4. sam says:

    Zo herkenbaar! Al heb ik het stom aangepakt en ben na de middelbare school niet verder gaan studeren maar gaan werken waardoor ik nu dus geen verdere diploma’s heb. Maar ik wist het simpelweg niet, ik had geen flauw idee wat ik wilde studeren en wilde worden en ik weet het nog steeds niet. Gelukkig heb ik wel een fulltime baan al vind ik die niet zo erg leuk maar het betaalt de rekeningen.. Solliciteren in deze tijd is gewoon klote, veel succes daarmee!! Hoe andere mensen erop reageren boeit me nooit zoveel, ik ben wie ik ben en ik ben niet mijn werk.

    • hesteranne says:

      Mensen om mij heen willen vaak graag duidelijkheid maar die kan ik ze dus niet geven. Vind ik soms lastig. Ik ben ook nogal een wispelturig type dus daar heeft het ook mee te maken 😀

  5. Sue says:

    Ik herken het gevoel wel een beetje, maar ik ben altijd een beetje meegegaan in ‘de flow’. Er zijn tegenwoordig zoveel functies waarbij ik echt geen idee heb wat het inhoudt! Vaak is het dus een kwestie van kijken naar het takenpakket en gevraagde vaardigheden en dan krijg ik wel een beter beeld.
    Is een beroepskeuzetest niet iets dat je zou kunnen helpen?

    • hesteranne says:

      Ja, die heb ik ook wel gedaan maar ik kom er meestal niet veel verder mee. Ik heb inmiddels ook mijn studie afgerond en ik wil niet weer helemaal overnieuw beginnen.

  6. Wat vervelend dat je geen duidelijk beeld hebt van wat je wilt doen, dit lijkt me echt ontzettend lastig. Zelf heb ik -gelukkig- altijd al geweten wat ik wilde worden en heb daar ook naartoe gewerkt. Maar aan de andere kant: misschien moet je je ‘levensgeluk’ ook niet zoeken in het werk dat je doet, maar in anderen dingen. In principe maakt het ook niet uit wat voor werk je doet, zolang je maar blij bent met je leven. En dit kan natuurlijk ook zijn door middel van hobby’s en het hebben van een leuke vriendengroep. Succes!

    • hesteranne says:

      Dankjewel! Het blijft gewoon nog even zoeken. Ik verwacht niet mijn geluk in mijn werk te vinden, maar ik wil wel plezier hebben in mijn baan.

  7. Ik herken het helemaal! Als kind kon ik mezelf idd ook niet voorstellen volwassen te zijn met een baan. Ik begon op het vmbo zonder dat ik wist wat ik verder wilde, toen havo en uiteindelijk heb ik vwo ook gedaan omdat ik nog geen andere vervolgopleiding had gevonden. Nu ben ik 20 en heb ik een tussenjaar om me te oriënteren op wat ik echt wil, maar stiekem weet ik het nog steeds niet. Gelukkig komen de open dagen er aan! Leuk stukje trouwens, erg fijn om te lezen! :)

    • hesteranne says:

      Fijn om te weten dat er nog meer twijfelaars zijn 😀

  8. Ik weet het ook nog niet zo goed. Eerst mijn drie jarige studie afmaken en dan zien we wel weer!

  9. Ik weet niet wat het is, maar ik moet echt in één klap aan dit lied denken. Mehehehe.

    • hesteranne says:

      Ik kende het nummer nog niet. Maar herkenbaar 😛

Speak Your Mind

*

http://hesteranne.nl/wp-content/uploads/2015/12/rifle-women.jpg