Een reis in de trein

Ik zit in de trein naar Groningen. Een stad die ik een paar jaar geleden nog mijn thuis noemde. Ik ben nergens zo op mijn plaats geweest als in die stad. Daar voelde ik voor het eerst wat het betekent om je eigen weg te gaan, om iets te creëren wat van jou is.

heimwee in de trein

Te midden van een coupé vol studenten en 65 plussers kijk ik uit het raam en zie ik het nattige landschap aan ons voorbij trekken. Er ligt een wereld van onbereikbaarheid tussen die studenten en de 65 plussers. Tussen mij en hen. In Groningen stap ik uit de trein. Het regent nog steeds. Automatisch weten mijn benen waar ze heen moeten. Op weg naar de brug bij het museum. Ik loop door de straten alsof ik er gister nog was. Alsof er geen tijd is verstreken. Ik kijk even de straat in waar een goede vriendin vroeger woonde. Oh, ja die woont nu in Amerika. De stad lijkt hetzelfde, maar is het niet. Wat is dat voor winkel op die hoek? Waarom heb ik die niet eerder gezien?

Bijna wil ik de straat inlopen naar de universiteit. Ik was even vergeten dat ik hier niet meer studeer. De boekhandel dan maar. Ik kijk voorzichtig om me heen. Mijn benen beginnen al weer te lopen, maar mijn ogen doen het werk. Ze zien elke steen, winkel en drempel die er eerst niet was. Het water van de gevallen regen weerkaatst mijn enigszins verdwaasde spiegelbeeld.  Zelfs dat is anders dan het was. 

Op de plaats van de boekhandel zijn mannen bezig het pand te slopen. Studenten lopen in gedachten voorbij en zien de puinhoop niet. Ik kijk naar de overkant van de straat en zie dat de boekhandel verhuisd is. Gelukkig, hij is er nog. Ik loop over het zebrapad naar de overkant, maar kan het niet laten om af en toe een blik op het gesloopte pand te werpen.

In de boekhandel staan alle boeken waar ze eerst niet stonden. Ik verdwaal in de gangpaden op zoek naar het vertrouwde. Mijn benen lijken in de knoop te zitten en weten niet meer welke kant ze op moeten. Uiteindelijk vertrouw ik op mijn ogen die ook nu weer orde lijken te vinden in het onbekende. Na het niet kopen van een boek struin ik verder de stad in. Mijn benen geven de richting aan, maar niets is nog hetzelfde. 

Ik loop nogmaals naar de boekhandel. Ik ga naar binnen en mijn benen dragen me als vanzelf naar de plaats waar ik heen moet. Zie je wel, alles is weer zoals het moet zijn.  Ik maak een rondje en loop de winkel weer uit. Ik kijk naar de overkant van de straat.  Zand stuift uit het pand. Ik draai mijn hoofd resoluut om en ga de drukke winkelstraat weer in. Nog even langs die en die winkel en dan weer terug naar huis. 

Een ritje met de trein en alles is weer zoals ik het heb achtergelaten.

xx HesterAnne

Comments

  1. Fijn en zo mooi geschreven ook! Als je binnenkort weer een keertje in Groningen bent, laat je het dan weten? Ik zeg koffie :-)

    • hesteranne says:

      Dat lijkt me een heel goed idee! 😀

  2. Mooie tekst, herkenbaar ook. Je denkt je weg ergens heel erg goed te weten, maar het leven gaat door, ook als je er niet bent. (:

Speak Your Mind

*

http://hesteranne.nl/wp-content/uploads/2015/12/rifle-women.jpg